Cô se gera soldai dentro in trincea,
o a riposo o marciando o a l’ospeal,
e i compagni più veci ne diseva,
e parlàsseli pur del so paese,
dei campi e dei lavori lassài lì,
una storia d’amor,gèrimo in tanti a no’ saver ancora
quel che fusse una dona, e s’ascoltava,
se inventàvimo un nome, e se moriva,
(se imparava a morir…)Ancùo lesendo, come i fusse vivi,
in Giacomo, in Francesco, in Dante e in altri
cari poeti, o nostrani o foresti,
ma xé vignùo un pensier:Che noialtri se sia come i coscriti
in una guera granda, e che i poeti
sia come quei soldai che ne diseva,
e parlàsseli pur del so paese,
dei campi e dei lavori lassài là,
una storia d’amor.